• Als Spam markieren
• Beitrag melden

• 
  Diese Gruppe Alles

• Archiv
• RSS-Feeds

• Kontakt
• Hilfe
• Impressum
• Datenschutz

Condoleezza Rice net als Ayaan Hirsi Ali zart van vel en wit van geest

Veroorzaakte racisme niet zo'n ernstig crimineel roofachtig gedrag
dan was deze ernstige gestoordheid grappig en zielig tegelijk geweest.
Het zou niet veel verschillen van de idioot die poep op zijn boterham
gesmeerd had en dacht dat hij een boterham met pindakaas at.
Wat men ook tegen hem zei, hij hield maar vol
dat het pindakaas was en kon niet geloven dat er mensen waren die
zagen dat hij poep at. Zielig natuurlijk.

Dat racisten zich net als deze idioot gedragen is een feit.
Het is echter niet grappig en ook niet zielig maar
een gedrag dat reeds miljoenen mensen het leven gekost heeft.

De zwarte negerin Condoleezza Rice de gefrustrreerde excuustante van Bush
is net als Ayaan Hirsu Ali weer een van de nieuwe Johannes Capitein"s
Met haar eigen zwarte mond maakt ze aan de pers
bekend een voorstel te doen om tientallen miljoenen voor
de troepen Abbas te vragen aan het Congres om Hamas in Palestina
te bestrijden en te hopen op een splijting van het Palestijnse volk
Rcaisten dom zal trots zijn op deze zwarte Amerikaanse vrouw
en haar eren.

Moesten wij Nederlanders het anno 2005,  zoals het in de Nederlandse
pers stond niet een hele eer
vinden dat onze eigen Hirsi Ali, het zwarte
Nederlandse meisje dat uit Afrika kwam, die de moslims problematiseert
en criminaliseert is voorgedragen om Europeaan van de eeuw te worden
Wie anders kan het beter weten dan een zwarte als
moslim opgevoede vrouw. Hirsi Ali is een voorbeeld voor heel blank
Europa en hoort daarom de Europeaan van het jaar te worden.

In menige hoogontwikkelde huiskamer wordt zij met ontzag
verheven tot grote glorie van de natie met als
onderschrift de mededeling dat het hier om iemand gaat die
zwart van vel was, maar wit van ziel. Het lijk weer tijden in de
Gouden eeuw.
Dit paardemiddel werkte toen. Het werkt nu ook weer.
Maar het feit alleen al dat er een dergelijk paardemiddel
voor nodig is, maakt duidelijk
dat geen mens zonder meer een gerust geweten heeft
over de behandeling van de moslims, of de Marokkaan, of de
allochtoon. Het innerlijke geweten knaagt waar de zieke
racistische geest voorschrijft.
Hirsi Ali is de Nederlandse Johannes Capitein van 2005.
Zo heeft ook elk land uit racistendom zijn eigen Hirsi Ali's.

Maar de rest van de wereld constateert dat Hirsi Ali een gefrustreerde
zwarte moslim vrouw is en de mond van de Nederlandse racisten in
racistendom is geworden net  als Johannes Capitein 250 jaar geleden
De rest van de wereld constateert dat Hirsi Ali
de Nederlandse wetten overtreedt die racisme verbieden.
Maar de racistische Nederlanders zien dat niet, net als de idioot die
poep at en dacht lekker pindakaas te eten.
De rest vna de werled vindt het helemaal niet grappig en ook
niet zielig. Men weet wat er aan de hand is.
Het Nederlandse volk is ernstig ziek.

Over 250 jaar zal in een of andere Nederlandse krant net zoals
1998 Gerard van Westerloo een artikel schreef over 250 jaar geleden
toen Johannes Capitein, de Hirsi Ali van 250 jaar geleden
werd vereerd.
http://www.groene.nl/1998/26/gvw_slavernij.html

Het probleem van Gerard van Westerloo is dat hij anno
1998 het racisme in Nederland van 1998 net zoals zijn
racistische voorouders in de gouden eeuw niet kon waarnemen.

De Groene Amsterdammer van 24 juni 1998

Wit vel, zwarte ziel

Op 1 juli aanstaande is het 135 jaar geleden dat Holland
de slavernij afschafte. Hoe kon de gemiddelde planter
veranderen in een bruut, die de neger zag als 'zeer luy,
bedrieglyk en wreed'. Afgezien misschien van die
'Moor uyt Africa', die 'zwart van vel maar wit van ziel' was.

door Gerard van Westerloo

DE KOMENDE week herdenkt de organisatie Freedom
op tal van plaatsen in Nederland het heuglijke feit dat
er op 1 juli 1863, precies 135 jaar geleden, een einde kwam
aan de Hollandse tak van de slavernij. Op die dag werden
te Suriname 33.000 slaven en op de Antillen 12.000 slaven
van hogerhand tot vrije mensen verklaard.

Het is voor het eerst in die 135 jaar dat er in Nederland zo
uitvoerig bij Emancipatiedag wordt stilgestaan.
In Suriname is 1 juli allang een Nationale Feestdag.
Midden in Paramaribo, rond het beeldje van het negerslaafje
Kwakoe dat zijn ketenen verbreekt, ontsteken zijn nakomelingen
vreugdevuurwerk en zingen zij dat Sranan hun kondre tru is.

Het was niet zo, meent van Lier, dat de doorsnee planter als bruut
in Suriname arriveerde. Het was zo dat hij, uitzonderingen daargelaten,
ter plaatse in een bruut veranderde.
In zijn hoofd voltrok zich een 'ziekelijk proces', een verandering in zijn
'geestelijke structuur' waarbij hij eerst de negers over wie hij heerste
moest 'dehumaniseren', moest 'verdierlijken', zodat hij zich daarna
van 'zijn eigen wreedheid niet meer volledig bewust' was.

In deze transformatie schuilt de kern van de verhoudingen
in de West-Indische slavenmaatschappij. Iedereen die er
als scheepskapitein, als handelaar, als plantagehouder of hoe
dan ook mee te maken kreeg, moest, om de eigenwaarde in stand
te houden, willens en wetens een enorme stap terug doen in
de eigen beschavingsgeschiedenis. Als gezegd: in het deel van
de wereld dat hij zelf bewoonde werden horigheid en slavernij
als barbaars gezien.

Nu het om 'Moren uyt Africa' ging kon de barbarij alleen
gerechtvaardigd worden door hen een deel van hun menselijkheid te ontnemen.
Het is waar: pas in 1686, een halve eeuw na de eerste afvaart van het eerste
met negers volgestouwde Hollandse zeilschip, werd de slaaf officieel
tot mens verklaard. Maar ook uit de jaren daarvoor zijn er geen
getuigenissen die hem zijn principiële menselijkheid ontzegden.
Dat maakt het niet beter, dat maakt het erger.
Juist omdat de slaaf een mens was, moest zijn meester hem eerst
tot een inferieure variant ontmenselijken.

De godgeleerde schrijvers beriepen zich op de bijbel, zowel om
het slavenbedrijf te rechtvaardigen als om het te veroordelen.
De beste zet ooit door de voorstanders bedacht heette
Jacobus Elisa Johannes Capitein, zelf een 'Moor uyt Africa',
zoals de titelpagina van zijn in 1742 te Leiden verdedigde proefschrift
meldt.
In enkele maanden beleefde zijn werk vier herdrukken - wie zou er beter
de bijbelse fundering van de slavernij kunnen verdedigen dan een neger?

In menige godvrezende huiskamer hing zijn beeltenis met als
onderschrift de mededeling dat het hier om iemand ging die
zwart van vel was, maar wit van ziel.
Dat paardemiddel heeft zeker gewerkt. Maar het feit alleen al
dat er een dergelijk paardemiddel voor nodig was maakt duidelijk
dat geen mens zonder meer een gerust geweten had
over het slafelijk bedrijf.
Dat is de rode draad die door 350 jaar slavernij loopt:
een ongemakkelijk schuldgevoel dat alleen maar bestreden kon
worden door de slachtoffers als inferieure en in wezen slechte mensen
af te schilderen.
Zelfs de Europese reizigers die terugkwamen met verschrikkelijke
verhalen over willekeurig geweld en hemeltergende misstanden
gaven inktzwarte beschrijvingen van de 'Heidensche' aard
der 'Slaven uit den geslagte Chams'. Voor de een ging
het om 'verraders, bloetdorstig van natuur',
volgens de ander was de doorsnee slaaf 'zeer luy, bedrieglyk,
wreed en genegen tot Diefstal, den Drank en de Vrouwen'.
En een derde noemde ze 'trots, hooghartig en wraakzuchtig.'

Antworten