Helderse oud-marineman vurig voorvechter nazorggarantie ex-militairen

Helderse oud-marineman vurig voorvechter nazorggarantie ex-militairen

E-mailbak vol noodkreten

Door martijn gijsbertsen
Helderse Courant/Noord-Hollands-Dagblad,
23 juni 2009

Den Helder - Hij heeft overwogen met een shovel de Tweede Kamer binnen te
rijden. Om aandacht te vragen voor ex-militairen, die geen veteraan zijn,
maar wél hulp nodig hebben om hun verleden bij defensie te verwerken.

De oplossing van Leonadro van Tijn (62) uit Den Helder is eenvoudig: ken
iedereen die de dienst verlaat de veteranenstatus toe. Dan is nazorg
gegarandeerd.

Van Tijn zelf is het levende bewijs van een niet-veteraan, die toch
psychologische problemen kreeg. Kwam in 1964 bij de marine en werd twaalf
jaar later militair afgekeurd. Omdat hij last had van een posttraumatisch
stresssyndroom na een hevige scheepsbrand.

Straatangst
Hoewel er in september '68 op zee onder Engeland geen slachtoffers vielen
aan boord van toenmalig fregat Hr. Ms. Isaac Sweers, werd de Nieuwedieper
jaren na dato overvallen door straatangst en overmatig alcoholgebruik. ,,Op
een verjaardag ging het mis: ik kreeg een black-out, rende weg en vond
mezelf terug naast mijn auto, midden in de polder. Broodjenuchter, geen
drank in het spel, ik had geen idee wat er gebeurd was.''

Hij vermoedt dat door het geroezemoes op het partijtje zijn gedachten
terugkeerden naar de chaos aan boord en hij alle gebeurtenissen onbewust
herbeleefde. ,,Na de wacht werd ik gewekt door de scheepsomroep, maar kon
door de brand niet meer bij mijn zwemvest. Toen er een kast met daarin extra
vesten open werd gemaakt, sloegen oude onderofficieren iedereen weg: zij
zóuden en móesten er eentje hebben. Daardoor ben ik denk ik vreselijk
geraakt. Terwijl ik toen nota bene net na een loodzware keuring, waar
helemaal niets geks uit kwam, aan de slag was gegaan bij de
onderzeedienst.''

Van Tijn durfde de deur niet meer uit, gaf meerdere malen per dag over, maar
hield het met veel ups en downs tot 1990 vol bij het Marine Bewakings Korps.
En voerde vervolgens tien jaar juridische strijd om als dienstslachtoffer te
worden erkend en aanvulling op zijn wao te krijgen.

,,Door medicatie is mijn situatie nu stabiel. Hoewel de relatie met mijn
ex-vrouw bijzonder goed is, heeft het mijn huwelijk gekost. Bij de marine
hebben ze het qua nazorg in de soep laten draaien. Intussen is er veel
verbeterd, toen heerste een machocultuur: niet zaniken, gewoon doen.''

Front
Met zijn verhaal wil hij maar zeggen dat (ex)militairen niet aan het front
hoeven te zijn geweest om hulp nodig te hebben. ,,Terwijl ze wel de
bereidheid hebben om hun leven op het spel te zetten, bijvoorbeeld door
tijdens de Koude Oorlog Russen te schaduwen.''

,,Iemand die in Afghanistan de kogels om de oren heeft horen vliegen, mag
zeggen dat hij of zij veteraan is. Maar er zijn er zat, die nooit een schot
hebben gehoord. Er zijn genoeg ex-militairen, zijnde niet-veteranen, die in
diensttijd enge dingen hebben meegemaakt en tussen wal en schip zijn
geraakt. Erger gemangeld zijn dan mensen die op missie alleen mensen hebben
gepassagierd.''

Van Tijn kan het weten, want hij richtte een website op (www.vantijn.net)
waar zijn persoonlijke verhaal te lezen is. Prompt liep zijn e-mailbak vol
reacties van lotgenoten. Juist voor die mensen wil hij nu een lans breken en
dezelfde rechten verwerven als veteranen. ,,Nee, zo'n speldje of medaille,
daar gaat het helemaal niet om. Puur de nazorggarantie als je het leger de
rug toekeert. Ben je veteraan, dan gaan alle deuren open. Zo niet, dan moet
je het zelf maar uitzoeken.''

Noodkreet
Om de politiek te overtuigen, slaakt hij zijn noodkreet regelmatig bij
defensie en vakbonden. Maar de muren blijken dik. ,,Ik heb er wel eens over
gedacht om met een shovel de Tweede Kamer binnen te rijden. Maar mijn
behandelend arts zei dat ik daarmee misschien één minuut euforie zou voelen
en daarna jarenlange ellende. Ik denk dat hij gelijk heeft.''
--
Vriendelijke groet,
Leonardo.
Navigare necesse est
www.VanTijn.net
[ Auf dieses Posting antworten ]