Ongevoeligheid

Mijn buurman snauwt zijn kinderen af. De enige manier waarop hij met ze
communiceert, is met bevelen geven. Als ze huilen, diep ongelukkig komen
ze over, wordt de stem extra verheven en de commando’s worden agressiever.

Ik verwonder me over dit soort gedrag. Naast de verklaring dat wij
mensen nog steeds apen zijn zoek ik een andere verklaring, want wij doet
de apen op die manier onrecht aan.

Ik sprak het buurjongetje dat onder alle druk weer eens huilend bij het
hek van de tuin stond aan met “ach jochie..” en gelijk was het stil. Ik
erkende zijn negatieve gevoelens, zette er wat troostende klanken
tegenover en het kind was stil.

Je zou het huilen van de kinderen om een vraag om aandacht kunnen zien.
Die vraag zoekt een manier die effectief is. Je kunt het kind beschouwen
als een doortrapt schepsel dat de ouder manipuleert door op emoties te
spelen.

Naast dat dit een hele negatieve benadering is, hoe doortrapt is een
kind?, geeft het wel inzicht in de manier van redeneren van de ouder.
Waarschijnlijk heeft hij soortgelijk gedrag van zichzelf van vroeger op
die manier verklaard en vind hij nu dat de manier waarop zijn ouder daar
mee omgingen, autoritair, de juiste was.

Maar daarbij heeft dus een redenering een zekere ongevoeligheid gemaakt.
Een ongevoeligheid voor het ongelukkig zijn van anderen. Er zijn
duizenden manieren om ongelukkige gevoelens om te zetten naar meer
positieve gevoelens, maar juist de manier om de ongelukkige gevoelens
nog ongelukkiger te maken wordt gekozen. Waarschijnlijk naarmate men
daar zelf meer het slachtoffer van was, kiest men dit gedrag.

Welk voordeel heeft die ongevoeligheid voor het gelukkig zijn van
anderen? Er zijn er velen. Je kan een enorm goede handelaar worden,
voordeeltjes behalen zonder gevoelig te zijn voor het nadeel van
anderen. Je hoeft geen rekening meer te houden met anderen. Dat betekent
dat ook de zorgen een stuk minder worden. Enzovoorts.

Waarom zouden we kinderen moeten confronteren met hun vermeende
doortraptheid? Waarom zouden we niet meer kunnen doen alsof we heel
bezorgd zijn? Dat betekent een gezonde afstand houden, ons gevoel niet
teveel laten raken, en ondertussen toch het ongelukkige gevoel bij de
kinderen weg houden. Want mij kan je niet echt wijsmaken dat ongelukkig
voelen van kinderen ergens goed voor is.

Het gekke is dat waarschijnlijk diezelfde buurman in het vuur zou
springen om zijn kinderen te redden, omdat op de momenten van extreme
stress het geweten plotseling die autoritaire figuur tot een opofferend
wezen zou maken. Althans ik benader het maar positief.

Het zou ook kunnen dat het voor de gek houden van kinderen, om extreme
bezorgdheid te acteren, uiteindelijk een nog schadelijker effect heeft.
Maar is het dan niet mogelijk om gewoon oprecht bezorgd te zijn? Of ben
je dan een softie?

Ik wil pleiten voor mensen die hun kinderen weerhouden van het
ongelukkig zijn. Niet dat ze dan verwend hoeven te worden, maar
ongelukkig zijn kan later nog genoeg.
[ Auf dieses Posting antworten ]