• Als Spam markieren
• Beitrag melden

• 
  Diese Gruppe Alles

• Archiv
• RSS-Feeds

• Kontakt
• Hilfe
• Impressum
• Datenschutz

Het gaat niet goed met de mensen....

Je ziet het overal om je heen en je merkt het aan alles.

Mensen bij instanties die je zogenaamd moeten helpen laten aan alle
kanten steken vallen. De kinderbescherming heeft al meerdere keren
steken laten vallen. Justitie laat vluchtgevaarlijke criminelen gewoon
op weekendverlof gaan. De regering heb geen controle meer over het
bankwezen. De politie kan geen aangiften meer opnemen omdat ze de
stroom van drie weken terug nog aan het verwerken zijn. De recherche
laat 'zeer zware zaken' op de plank liggen omdat ze niet de expertise
in huis hebben om die zaken aan te paken, etc… En nu nog wat
dichterbij de mens, ons welzijn en de instanties die daar over moeten
waken.

Begin deze week werd mijn moeder opgenomen in het ziekenhuis. Slechte
doorbloeding in haar linkerbeen. Dotteren en op het punt van de
vernauwingen en zouden een soort 'ballonnetjes' worden geplaatst. De
gehele behandeling zou hooguit een uur duren.
Het heeft uiteindelijk 2 ½ uur geduurd.

Eenmaal terug op de kamer (+/- 11:45) werd er een infuus aangesloten.
Blijkbaar nodig om het restant jodium weg te spoelen. Rond 13:30 kwam
ik op bezoek en trof mijn moeder daar aan met een behoorlijk doorbloed
gaasje op haar hand en een vochtbuisje dat er behoorlijk doorbloed
uitzag en duidelijk niet circuleerde. Het infuus druppelde ook niet
dus dat was duidelijk. Direct maar even de verpleegster erbij
geroepen. Die heb het infuus maar wat verder opengedraaid en het bloed
wat weggeveegd…Na een aantal minuten bleek het druppelen weer te
stoppen. Weer de verpleegster erbij geroepen. Die ging toen maar de
hoofdverpleegster erbij roepen. Na 5 minuten… "Vanochtend deed hij het
nog geweldig, hè mevrouw?". Ja, hij heeft het al die tijd geweldig
gedaan". Met zo'n kinderachtige toon alsof mijn moeder dement is.
Afijn, alles moest opnieuw aangebracht worden en pas toen werkte alles
zoals het moet.

We kwamen daarna in gesprek met een andere vrouw op de kamer. Die was
een half jaar terug geopereerd en er waren 5 bypasses geplaatst. Na
verloop van tijd ging dat allemaal wel weer heel goed. Ze werd bij de
laatste controle even gemakshalve toegewezen aan een andere arts. Die
vond het wel verstandig dat zij toch voor een paar weken een  bepaald
medicijn zou gaan slikken…Dat was de reden waarom zij nu weer
opgenomen was. Dit medicijn is voornamelijk voor epileptici bedoeld
maar zou volgens de arts een gunstig effect op het herstel hebben. Ze
werd binnengebracht met hevige stuiptrekkingen.
Na dagen ging het gelukkig weer wat beter met haar....

Later die middag kreeg mijn moeder haar treetje met te slikken
medicijnen voorgeschoteld. Eerder, voor de opname, hadden zij zelf al
aangegeven dat voor die ene dag van opname het makkelijker zou zijn
haar eigen medicijnen mee te nemen, zodat alleen de medicijnen
gerelateerd aan de behandeling verstrekt zouden worden. Echter, in dat
treetje was het voltallige assortiment aanwezig. Ware het niet dat zij
10 van de 30mg miste op bloeddrukverlagende medicijnen. Buiten dat,
zat er ook nog een 'vreemd' pilletje bij dat zij niet kon
thuisbrengen. Op haar vraag waar dat voor was. "Ja, dat is voor uw
hart dus dat kunt u gewoon slikken". "Maar ik heb het helemaal niet
aan mijn hart !!??" antwoordde mijn moeder. "Oh, nou dan moet u het
maar niet nemen".

Dit is echt geen fabeltje wat ik je vertel. Dit maak ik echt deze week
mee!

Je moet nu dus niet alleen nog maar gaan hopen dat je HD-recorder bij
Sony op de juiste manier gerepareerd wordt en alles zelf nalopen?
Blijkbaar wordt je als patiënt in een groot ziekenhuis tegenwoordig
ook gezien als defect apparaat dat niet zoveel waarde heeft en moet je
maar zelf toezien of je de juiste behandeling krijgt?

Dat je een steekje laat vallen bij de technische reparatie van je CV
ketel tot daar aan toe, maar ik dacht dat een mensenleven wat meer
aandacht zou mogen verdienen?

Eerlijk gezegd denk ik dat het voornamelijk aan de instelling van de
tegenwoordige mens ligt. We hebben het allemaal zo druk met allemaal
'bijzaken' in het leven dat dit de hoofdzaak is geworden. Eigen
huisje, 2 auto's voor de deur, 2.3 kinderen die er natuurlijk vanwege
de natuurlijke aandrang ook nog moeten komen, ook al is daar is
eigenlijk geen ruimte voor. Die moeten naar de crèche gebracht en
opgehaald worden. (Iets dat eigenlijk bijna net zoveel per maand kost
als 1 ouder per maand aan inkomen inbrengt??) De jaar oude LCD tv moet
ook nog omgeruild worden voor het laatste model. Natuurlijk moeten we
ook minimaal nog 3x per jaar op vakantie. We moeten minimaal 2x per
week naar de sportschool en het 'wellness center' om maar zeker te
zorgen dat we er vooral goed uitzien. We moeten tijd op het internet
besteden om MSDN, Hyves, YouTubes en andersoortige Blogs bij te
houden. We moeten ons 'netwerk' (geen IT) in stand houden. Natuurlijk
moeten we ook nog ons overgebleven kapitaaltje ergens zinvol gaan
beleggen, enz,.enz, enz……

En dan, in al die chaos van activiteiten……..is er ook nog je 'werk'.
Dat deel van je leven, waar je iedere dag van baalt, maar dat er
eigenlijk alleen maar is om al die 'activiteiten' mogelijk kan maken.

Bedenk wel, jij en ik zijn niet de enige met die 'moderne' chaotische
levenswijze….

Als je straks voor 'iets' wordt doorverwezen naar het ziekenhuis om
beoordeelt/opgenomen te worden, krijg je hoe dan ook te maken met
andere mensen die daar werken en ook zo'n leven hebben. Die mensen
daar zijn ook moe en hebben ook zoveel aan hun hoofd dat er eigenlijk
niets meer bij kan.

Hopen dat die pet van die persoon op die dag goed staat is je beste
garantie op goede zorg tegenwoordig, maar opletten en weten waar je
voor komt is altijd het beste.

FormerlyKnownAs

Antworten