Vergeven, dat doe je niet even

We worden allemaal door het leven gekwetst. De een meer, de ander minder. De
reden is heel simpel: onze vader en moeder waren niet volmaakt, onze broer
en zus evenmin. De meester/juf niet, de klasgenootjes niet. Ook later kunnen
er dingen gebeuren, die bijna onuitwisbare sporen in ons achterlaten. Een
negatieve bejegening kan woede, haat, verbittering, cynisme in ons oproepen.
Gevoelens die zich verzetten en ons verharden. Die ons eigenlijk kapot
maken. Maar vergeven nooit? Nooit! We worden al woedend bij de gedachte
alleen. Of we denken dat het aangedane leed vergeven is, maar de
werkelijkheid is anders. En kom a.u.b. niet aan met vrome praatjes, want die
maken het alleen maar erger.

Etappes
Vergeving schenken is niet iets wat je 'even' doet. Het is een heel proces,
een vaak lange weg die je gaat. ''Groeien in vergeving kan alleen als je
bewust wordt van de pijn die de ander bij jou heeft aangericht. Wanneer je
gekwetst wordt, is het normaal dat je in het begin een soort verdoving
doormaakt. Dat je de pijn wegduwt. Maar dat mag niet zo blijven. Je kan
iemand pas vergeven wanneer je ten volle bewust bent van wat je te vergeven
hebt.
Wie zijn pijn niet kan benoemen, blijft vaak zitten met vage gevoelens van
bitterheid, woede, rancune en zal geen weg in vergeving kunnen gaan. Want
dan blijven die negatieve emoties een te overheersende rol spelen. Die pijn
benoemen betekent onmiddellijk ook woede benoemen en uitdrukken. De
uitdaging
is uiteindelijk met mildheid naar die gevoelens te kijken. Ze maken nu
eenmaal deel uit van mijn leven en op dit moment mogen ze er niet zijn.''
''Er zijn mensen die denken dat je niet boos of woedend mag zijn, soms
vanuit een christelijke opvoeding. Gevoelens op zich zijn geen zonde. Kijk
maar naar Jezus die in de tempel in woede ontstak tegen geldwisselaars. De
vraag is wel: hoe ga je met je woede om? Als je die uit op een veilige
manier, waarmee jezelf noch de ander kwets, hoef je, je zeker niet schuldig
te voelen.''

Goedkope vergeving
Er zijn heel wat nare ideeën over wat vergeving eigenlijk is zoals: je eigen
gevoelens opzij zetten, onmiddellijk moeten vergeven, de ander graag zien
terwijl hij/zij jou gekwest heeft, de dader/daders verontschuldigen en dat
terwijl hij/zij je wellicht iets afschuwelijks heeft aangedaan als zware
mishandeling, verkrachting, incest e.d. Daarmee kom je in conflict met
jezelf. Bij de vergeving gaat het erom dat je verantwoordelijkheden weet te
scheiden. De ander is verantwoordelijk voor wat hij/zij jou heeft aangedaan.
Voor dat geweld, voor die verkrachting. Maar hij/zij is niet meer
verantwoordelijk voor wat jij met die gevolgen doet. Voor menig slachtoffer
is het een heel proces dat te beseffen. Wanneer je die ander
verantwoordelijk blijft stellen voor de pijnlijke gevolgen bij jezelf en
blijft herhalen: het is jouw fout en jij moet betalen, dan raak je niet uit
de vicieuze cirkel van haat en vergelding. Je moet ertoe komen te zeggen:
''Jij bent verantwoordelijk voor wat je mij hebt aangedaan. Dat is verkeerd,
dat is mensonwaardig. Ik kan dit niet verder toelaten. Maar ikzelf ben
verantwoordelijk voor wat ik nu verder in mijn leven met die pijnlijke
gevoelens doe. De ander wordt niet verontschuldigd, maar juist in zijn
schuld erkend.'' Belangrijk is wel dat het onrecht wordt stopgezet op een
niet gewelddadige wijze. Vergeven en gekwetst worden gaan niet samen.

Grenzen bereikt
Tot nu toe lijkt het vooral om een psychologisch gebeuren te gaan. Zitten er
meer aspecten aan? ''Jazeker. Het groeien in vergeving is ook een spiritueel
gebeuren. Op een gegeven moment kom je op het punt dat je kwetsuren kent en
weet te benoemen. Dat je ze geuit hebt. Je hebt een stuk weg afgelegd en
toch kom je tot de vaststelling: eigenlijk kan ik nog niet vergeven. Dat is
het moment om te zeggen: 'Ik heb de grenzen van mijn eigen kunnen bereikt en
nu is het aan u, God, om dat verder in mij te voltooien.' Je maakt je
ontvankelijk voor de genade van God. Je laat die bewust toe, om over je
eigen beperkte kunnen als mens heen getild te worden. In een beweging van
mildheid, van mededogen naar die ander toe. Ook hiertoe bestaan in de
christelijke traditie vele wegen. Uiteindelijk zijn wij het niet die
vergeven, maar is het God die door ons heen vergeeft. We laten die
goddelijke liefde in onszelf toe, in het besef dat we zelf op een of ander
moment in ons leven óók vergeving hebben gekregen, vaak onverdiend.
Vergeving is toelaten dat God in jou voltooit waar jezelf tekort schiet. Dat
is het diepste geheim ervan.''
(Bron: Inspiratie)

Gerard.
[ Auf dieses Posting antworten ]
Antworten

Peter (03.11.2003 23:35)