• Als Spam markieren
• Beitrag melden

• 
  Diese Gruppe Alles

• Archiv
• RSS-Feeds

• Kontakt
• Hilfe
• Impressum
• Datenschutz

Re: waardeloos

Inca <shadow*movements@wanadoo.NOSPAM.invalid> wrote:
>Naar aanleiding van het draadje: 'OT tijd om op te stappen'
>Tips en opmerkingen zijn welkom. Misschien dat ik de tekst tzt ook op andere
>plekken plaats.
>
>=========================================
>Hoe verdedig je jezelf tegen een wereld en een land dat de waarde van mensen
>alleen maar in geld uitdrukt?

Hoe ironisch ook, met geld!

>
>Alle bezuinigingen in de politiek, vooral gericht op de zwakkeren, dragen
>toch vooral 1 ding uit: als je niet werkt ben je waardeloos!

Hetgeen dan ook overeenkomt met mijn zelfbeeld.

>Verdien je minder dan 120% van het minimumloon, dan ben je niet meer welkom
>in 1 van de steden van ons land.

Tja, je zal een baantje vinden voor het minimumloon in R'dam, ben je
mooi verplicht van de soos te blijven trekken in een andere gemeente
omdat je niet bij je werk mag gaan wonen. Nee, forenzen is vaak geen
optie voor het minimum. Tevens moet je zoveel jaar een binding hebben
als ik het goed heb begrepen.

>Als mens ben ik nu waardeloos, want mijn
>waarde hangt slechts af van het inkomen dat ik verdien, en de bijdrage die
>ik lever aan de belasting en de economie.

Slaat je de schrik niet om het hart om de omvang van de groep waar dit
voor geldt?

>Niet welkom, niet gewenst.

Nooit geweest ook, ik word regelmatig lui genoemd. :( Niemand wil echter
hebben wat ik mankeer als ik vraag of ze willen ruilen.

>Voor
>eventuele noodzakelijke uitgaven word ik overgeleverd aan de goedheid van de
>rijken. De nood wordt erkend, moeizaam welliswaar, maar het oplossen daarvan
>wordt overgelaten aan goedgeefsheid en willekeur.

Ik denk dat de nood niet eens echt erkend wordt, ze komen er alleen niet
mee weg dat is alles. Het is haast pervers hoe het probleem wordt
ontkend. Wij zijn geen mensen zoals Yggdrasil al elders schreef maar een
gegeven, een getal, een foute waarde op een begroting. Ik huiver bij de
gedachte aan de gevolgen voor de economie en de daarbij behorende groep
die dan getroffen gaat worden. De druk die het gaat geven op een toch al
niet functionerend, overbelast en kapot gemanagede ziekenzorg. Samen
sterk was het motto, nu is het samen zwak. Je staat niet alleen, toch
vind ik het geen troostende gedachte dat we dan samen in de rij staan
voor de gaarkeuken.

>
>Meer werk en meer meedoen was het motto.

Midden in een recessie? En al was die er niet, welke werkgever wil
mensen die niet of maar gedeeltelijk kunnen functioneren? Heb je,
behalve de propaganda voorbeelden, de schrijnende verhalen al eens
gelezen van mensen die zich wilde laten reïntegreren en door zowel
uitkerende instantie als werkgevers in de kou worden gezet? Wel eens met
een ARBO arts over reintegratie gepraat? Die weten niet eens wat voor
folders er in hun wachtkamers staan. Propaganda is het, ook hier worden
ons loze beloften gedaan en ideale omstandigheden voorgespiegeld die
niet reeel zijn. Ik denk dat we zo langzamerhand maar moeten gaan inzien
dat Nederland net zo corrupt is als het ergste voorbeeld wat je er voor
kunt vinden.

>Maar geheel meedoen kan ik niet, en
>ik ben afgeschreven. Gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid en aanvullingen
>verdwijnen.

Niet alleen die hoor, het is weer geen troost dat je niet alleen staat,
maar ook volledig arbeidsongeschikten zullen weer op miraculeuze wijze
'beter' worden en moeten werken tot ze erbij neervallen. Ik heb die weg
al bewandeld en het feit dat ik nog leef dank ik aan de
wereldgezondheidsraad die ME officieel als ziekte erkende. Dat ik nog
veel meer mankeer als ME heb ik altijd geweten maar zelf moeten
ontdekken wat het is, nu nog zien dat ik de doktoren zover krijg dat ze
de str*nt uit hun ogen wrijven zodat het overduidelijke ook voor hen
zichtbaar wordt. Niet dat het nog zal helpen, hoe serieus de aandoening
ook is, als hij op de zwarte lijst staat heb je gewoon niks.

>Wetend dat ik op eigen kracht voorlopig de magische grens van
>120% niet zal bereiken heeft het eigenlijk ook geen zin mijn best te doen:
>wat ik wel kan doen heeft geen effect. Mijn waarde stijgt niet. Daarmee is
>precies bereikt wat niemand wil: hopeloosheid en gelatenheid.

Het spijt me meer dan ik kan zeggen Inca, ik weet ook oprecht niet wat
ik met mijn leven aan moet. Ik ben al vanaf mijn geboorte afgeschreven
door de maatschappij. Ik heb door mijn zwakke gezondheid nooit kunnen
voldoen aan de eisen van deze getikte wereld, hoezeer mijn ouders hun
best ook hebben gedaan om hulp te zoeken voor de eeuwige lichamelijke en
naar wat nu blijkt neuro-biologische klachten die ik altijd heb gehad.

>Ik moet mijn
>verantwoordelijkheid nemen, maar de doelen zijn onbereikbaar, ik schiet
>tekort en niemand kan mij vertellen wat ik dan moet doen. De tussenweg is
>helaas niet meer.

Je schiet niet te kort, er wordt jou en honderdduizenden anderen te kort
gedaan. Weet je wat er in de WAO voorwaarden staat? Dat je geen dingen
mag doen die je toestand verergeren of herstel belemmeren. Dat is de
verantwoording die we nu moeten nemen.

>
>Ik voel me niet meer welkom, en hekken om de spoorlijnen kunnen mij geen
>levenslust geven.

Ik zal mijn kruis dragen totdat ik erbij neerval, ze zullen me alles
kunnen afpakken maar niet wie ik ben en waar ik voor sta. Probeer de
moed er in te houden al is dat haast onmogelijk. Jou waarde wordt niet
bepaald door de hoogte van je loonstrook of je bijdrage aan de
maatschappij, maar door wie je bent als mens en je normen en waarden. Je
bent voor mij dan ook oneindig meer waard dan een dik betaalde minister
die menselijke waardigheid uitdrukt in de hoeveelheid belasting die je
afdraagt.

Groetjes,

--
Jottum
To reply by e-mail change hotmale to hotmail

Antworten