Re: ei kwijt

In article <kt9rsvgkufkkkk1eaop6g4f1kkerp7dt3i@4ax.com>,
panta rhei <bjvanbeieren@ccastel.nl> wrote:

> On Wed, 03 Dec 2003 01:12:32 +0100, Lao Tzoen <xxx@xx.xx> wrote:
>

> Ik denk inderdaad dat degene die jij voor de spiegel bent, veel meer
> "jij" is dan degene die jij in een groep bent. Het lijkt me dat je in
> een groep gewoon veel te veel prikkels op je af krijgt en dat je die
> niet kunt verwerken. Dan kun je dus niet "jezelf" zijn.
>
> Daarnaast heb je in een groep misschien gauw het gevoel dat je er niet
> bij hoort? Dat je de aansluiting mist? Dat had ik vroeger namelijk
> heel erg. Ik wist toen niet waar het aan lag, maar ik weet nu dat het
> door mijn autistische stoornis komt.

> Ik heb zelf altijd geweigerd om in groepstherapie te gaan. Ik heb het
> wel eens gedaan, maar dat was in een tijd dat ik er ook nog
> individuele therapie naast had. Dat had met het volgende te maken. Ik
> had echt heel grote problemen en moest daar heel veel over kunnen
> praten. In een groep zou ik veel te veel op anderen moeten wachten
> waardoor ik voortdurend vreselijk onder spanning zou staan. Dat
> "moeten wachten" speelt bij jou blijkbaar ook een rol, al is het bij
> jou misschien wat algemener, dat het gewoon allemaal te traag gaat.
> (En niet dat je per se over jezelf wilt kunnen praten.)
>
> Hoe gaan individuele contacten je af? Ik ben zelf veel beter in
> individuele contacten. Misschien kun je samen met de therapeut (in een
> individueel gesprek) eens kijken of je niet meer zou hebben aan
> individuele therapie. Je kunt je eigen bericht en mijn reactie
> eventueel laten lezen. En mochten individuele contacten je beter
> afgaan, probeer dan je gevoel van eigenwaarde meer aan die individuele
> contacten te ontlenen dan aan het gebeuren in groepen.

Dank je voor je reactie,

Ik ben gelukkig wel weer wat tot rust gekomen, er spelen nog meer dingen,
angst en weet ik veel wat.
Maar ik ben tot het besef gekomen, dat ik hoe dan ook veel te veel
energie weggeef. Misschien dat dat ook de 'negatieve' feedback
veroorzaakt. Ik ben dan geinteresseerd in wat iemand zegt en dan ga ik
vragen stellen. Maar kennelijk zet ik mezelf dan ook onder grote druk,
en die druk registreer ik vaak niet. Pas als ik er moe van wordt. De
ander meestal gecharmeerd van de aandacht vind het ook best, maar een
derde die er bij zit ziet het wel en haakt af. Ik denk dat ik op zo'n
moment ook niet congruent ben en dubbele boodschappen uitzend, ik vraag
wel veel maar eigenlijk zoek ik erkenning, die ik kennlijk nog te veel
bij de ander zoek.
En de laatste dagen omdat ik ziek ben en nog wat klachten heb, voel ik
ineens heel scherp wanneer ik mezelf eigenlijk uitput, ik word direct
duizelig ik merk dat ik bakken met energie kwijt raak aan dingen die me
niets opleveren.
Vandaag heb ik alles rustiger aan gedaan, geen vriendelijke glimlachjes
naar wie dan ook getrokken omdat ik van binnen eigenlijk bang ben om
afgewezen te worden. Etc etc. Het is me gelukt om stiller van binnen te
worden. Ik weet dat wat jij schrijft bv het er niet bij horen voelen, zo
sterk kan zijn dat ik daar gedrag bij ga vertonen wat heel veel energie
kost en me uiteindelijk ook buiten een groep plaatst.

Ik vraag me ook af of mijn adhd gedrag niet ook een afweer mechanisme is.
en aan de andere kant vind ik ook dat wat je zegt hout snijdt, namelijk
dingen willen veranderen die niet zo makkelijk te veranderen zijn, omdat
het niet bekend is niet duidelijk genoeg wat er aan ten grondslag ligt.

Ik denk dat ik ondanks sinds vier jaar een diagnose adhd heb, er nog erg
veel aan twijfel. En dat die twijfel er voor zorgt dat ik dus denk dat
het overprikkeld raken makkelijk te veranderen is.

Boe, en dat is niet zo, als ik eenmaal overprikkeld ben, kan ik erkennen
accepteren en actie ondernemen om tot rust te komen.

Ja, en die eigenwaarde, op het moment dat ik in die groep zit, merk ik
dat ik mezelf laat definieren door de ander, dat kan ook in een een op
een situatie zijn.
Het grappige is dat, zoals je aangeeft dat ik beter mijn eigenwaarde kan
laten bepalen door de contacten waarin het beter gaat, eigenwaarde
kennelijk een kwestie van kiezen is.
Daar kan ik me wel in vinden, ondanks dat ik het moeilijk vind, Maar ik
geloof uiteindelijk dat eigenwaarde alleen door jezelf te bepalen is.
En het liefst op grond van blijvende criteria, bijvoorbeeld dat je
bewustzijn hebt, gewoon dat je bestaat. Maar ik draaf wat door denk ik.

Nou ja, ik merk dat ik toch weer overeind krabbel, gelukkig.

thanks.

--
Lao Tzoen

(wijsheid is larie)
[ Auf dieses Posting antworten ]
Antworten

panta rhei (04.12.2003 09:20)