• Als Spam markieren
• Beitrag melden

• 
  Diese Gruppe Alles

• Archiv
• RSS-Feeds

• Kontakt
• Hilfe
• Impressum
• Datenschutz

even bijpraten, niet leuk

Hoi luitjes,

veel heb ik de laatste tijd niet van me laten horen. Ik lees mee, maar
schrijf weinig.

Mijn man en ik gaan, na een lang huwelijk, uit elkaar. We zijn uit elkaar
gegroeid. Mijn man heeft iets gedaan wat binnen een huwelijk niet kan, en
wenst niet meer verder te gaan met mij. Wij zijn scheidende, of hoe zeg je
dat?

Na veel verdriet, huilbuien enz.  heb ik besloten door te gaan samen met
onze kinderen Tjeerd en Sjoerd, waarover ik hier in de groep wel eens wat
verteld heb.
Trouwens, dat verdriet is er nog steeds, en zal ook nog wel een hele tijd
blijven. want ik hou, ondanks alles, nog veel van hem. Hij blijft de vader
van mijn kinderen, ook na de scheiding en zal straks als exgenoot zijn
steentje blijven bijdragen.

Het huis staat te koop, we gaan vertrekken uit onze vertrouwde leefomgeving.
Ik probeer iets te vinden in een grotere plaats, 12 km. verderop. Ook mijn
man zal waarschijnlijk in deze plaats gaan wonen.

Jullie begrijpen wel, dat er voor onze kinderen en voor mij veel gaat
veranderen, en al veel veranderd is.
Dit vraagt veel begeleiding van onze kinderen, die ieder op hun eigen manier
reageren.
Tjeerd trekt, zoals altijd, naar pappa, en Sjoerd naar mij. Het verdriet is
bij hen beiden groot.
Sjoerd liep op school in de klas vast, had veel ruzie met ander kinderen,
maar dat gaat, na veel praten op school en thuis, weer een stuk beter. Zijn
vriendjes en hijzelf hebben het weer goed gemaakt, zoals wij dat zeggen. Een
pak van mijn hart.

Tjeerd benaderd het anders. Als hij maar weet, dat hij een plek heeft waar
hij terecht kan bij ons allebei, is het goed.
Hij weet, dat die plek er komt, en vindt het spannend. Vooral spannend.

Mijn man en ik proberen zo goed mogelijk samen door een deur te komen, en
dat lukt min of meer wel. Niet altijd, vaak wel. we wonen nog bij elkaar. Ik
heb me erbij heb neergelegd, dat mijn man alleen verder wil (voor zover je
je daarbij kunt neerleggen), voel ik me langzaam sterker worden. Zo van:
Nou, ik zal aan mezelf laten zien, dat ik het alleen met de kinderen zal
redden!

Want alleen met mijn twee bijzondere kinderen, zo voelt het tenslotte toch.

pff, dat is eruit. valt niet mee.
--
met vriendelijke groeten,

Gerry

Deze dag is ook van jou, geniet ervan. Straks.

Antworten