'Olaf neemt rijlessen in Moskou'

Gaat in Mexico net zo, rijbewijs-kandidaten krijgen van ambtenaar/agent heel
formeel te horen of ze het rijbewijs op de moeilijke of op de makkelijke
manier willen krijgen....8-))
(bij politie-controles maakt het niets uit, pas na aanrijdingen gaat het mis
met de verzekering (maar verzekerd is toch niemand, dus dat maakt niet zo
veel uit))


http://olafkoens.nl/
xxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Olaf neemt rijlessen in Moskou
October 14th, 2009

,,Je hoeft niet in je spiegels te kijken, dat doe ik wel”. Aleksej, mijn
kettingrokende rij-instructeur, kijkt nonchalant voor zich uit. Op de
verlaten parkeerplaats van een ijsstadion heeft hij met oranje pionnetjes een
circuit uitgezet waartussen mijn eerste rijles moet beginnen. Nog voor ik de
koppeling intrap vliegt er een met bladgoud belegde Porsche aan me voorbij.
Hij blijft rondjes draaien om mijn kleine Peugeot 206. De Porsche vliegt op
centimeters langs de leswagen. Een trap op een verkeerd pedaal en dit gaat
nog een hele dure rijles worden.

,,Geen aandacht aan schenken, gewoon vooruit!” bromt Aleksej. ,,Je kunt in
deze stad verdomme ook nergens rustig auto leren rijden.” Maar wanneer er
later nog meer Porsche’s en zelfs een compleet camerateam verschijnen is het
hem ook te veel. ,,Ik weet nog wel een andere plek, maar je mag het niet
doorvertellen”, zegt hij. Ik stem direct in. Een paar minuten later rijden we
een militair vliegveld op. Tussen de roestige helicopters en stokoude Sovjet-
straaljagers maak ik mijn eerste bochten, schakel ik naar de derde
versnelling en liet ik de motor een keer of vijf afslaan.

Het werd eens tijd. In mijn Friese jeugd leerde ik al eens trekkerrijden en
jaren later stoof ik op een Chinese tweetaktbrommer door het Midden-Oosten.
Maar een echt rijbewijs heb ik nooit gehaald. Toen ik onlangs in Nederland
was heb ik er nog eens naar geinformeerd. Zo’n procedure met wachtlijsten,
CBS-registratie, lessen en eindeloze examens, dat kan maanden duren. Hoe
anders in Moskou. Bij ‘master-driver‘ kon ik dezelfde dag nog beginnen. Voor
amper een tientje per uur krijg je bovendien rij-instructeurs die volgens de
advertentie ‘niet roken, niet vloeken en geen klootzakken zijn’. Ook leuk: de
rijschool werkt ook als taxidienst. Wanneer je van de ene kant van de stad
naar de andere kant moet dan mag je dat stuk zelf rijden. Handig wanneer je
nog boodschappen moet doen, de instructeur komt je thuis afhalen, je rijdt
zelf naar de supermarkt en wanneer je hebt ingeslagen rij je zelf weer naar
huis.

Het enige probleem is het Russische rijexamen. Niet alleen komt er zo’n twee
uur een politieagent naast je zitten, je moet ook nog eens een juridisch
boekwerk met allerlei tegenstrijdige verkeersregels uit je hoofd leren. En
hoewel mijn Russisch vrij aardig is zal ik er moeite mee hebben uit te leggen
dat de huifkar met paard geen voorrang heeft op de diplomatieke wagen met
vlag en rood kenteken. Mijn Russische vrienden moeten er vooral erg om
lachen. Want een rijbewijs, dat koop je in Rusland gewoon. Zo makkelijk is
dat echter niet. Voor buitenlanders gelden er andere procedures en de
corrupte ambtelijke molen weet nog niet hoe ze voor deze Nederlands
staatsburger een rijbewijs kunnen fabriceren. En belangrijker: wat zoiets dan
moet kosten.

Tot die tijd blijf ik rustig een aantal keer per week met Aleksej door Moskou
rijden, een stad van ruim vijf miljoen automobilisten en de meest ondenkbare
verkeerssituaties. Ik laat me rechts inhalen door Hummers, mag in
verschillende Sovjet-auto’s rijden en liet me onlangs nog van de weg drukken
door de gewapende escorte van de Russische president. En dat rijbewijs?
Nederlandse rijschoolhouders die een oplossing weten mogen zich melden bij de
redactie.

--
Bye,

Willem-Jan Markerink

The desire to understand
is sometimes far less intelligent than
the inability to understand

<w.j.markerink@a1.nl>
[note: 'a-one' & 'en-el'!]
[ Auf dieses Posting antworten ]